ქალაქი რომელიც ჩვეულებრივ დაყოფილია ფეხბურთის გულშემატკივრების 2 ბანაკად ერთიანდებიან საათობით და დღეობით მიუნხენის ავიაკატასტროფის შედეგ.

როგორც კი ქალაქის პრესაში გაჩნდა ინფორმაცია კატასტროფის შესახებ – 1958 წლის 6 თებერვალს საღამოს, ხალხი რომელიც გამოდიოდა ოფისებიდან და ფაბრიკებიდან ეძებდნენ რაიმე წყაროს დაღუპულების და გადარჩენილების შესახებ.ხალხი ქუჩაში იყრიდა თავს,გადასცემდნენ ერთმანეთს რაიმე ახალ ამბავს,მალე მთელს ქალაქშიც გავრცელდა ხმა რომ "მანჩესტერ იუნაიტედის" თვითმფრინავს კატასტროფა შეემთხვა,რომელიც ევროპის თასის გათამაშებიდან სახში ბრუნდებოდა,მაგრამ რადგაანც ზუსტი ინფორმაცის მოპოვება შეუძებელი იყო ხალხის უმეტესობა მალევე დაიშალა სახლებში,რათა მიეღოტ ინფორმაცია რადიოში ან ტეელვიზორში.კოშმარული ღამის შემდეგ ხუთშაბათიდან პარასკევამდე იმის აღქმაში რომ ქვეყნის საუკეთესო საფეხბურთო გუნდი დაიღუპა მთელ ქალქს მოედო.

70 წლის – ბერილ ტაუნსენდი, მანჩესტერის ქალი ქომაგი,რომელიც გუნდს დაყვებოდა ყველგან– იხსენებს თავის გზას ოფისიდან სახლამდე: "მე მივდიოდი "მარკეტ სტრიტზე" " ყვება ის, " ირგვლივ ათასი კაცი ირეოდა,როგორც ჩვეულებრივ სამუშაო დღეებში,მაგრამ ეს დღე არ იყო ნრომალური.არავინ არ მიდიოდა ავტობუსკებისკენ ყველა ჯგუფ–ჯგუფად იდგა.გაზეთების სატაურები იუწყებოდნენ: " "იუნაიტედის" თვითმფრიანვს კატასტროფა შეემთხვა", მაგრამ რაიმე ზუსტი ინფორმაცის მიღება შეუძლებელი იყო.მე წავედი სახში იმის იმედით რომ უფრო მეტს შევიტყობდი,მაგრამ არც ტეელვიზიაში არ იყო ინფორმაცია იმის შესახებ თუ ვინ გადარჩა.მე უბრალოდ ვიდექი სახში ჩემი დის გვერდით რომეცლი ტიროდა".

დაახლოებით 20კაცამდე შეგროვდა მის სახში, Ancoats–ში."ჩვენ ყველა ვიდექით და ველოდით საინფორმაციო გადაცემას,ტელევიზორში და რადიოში.შემდეგ ერთი მეორეს მიყოლებით დაიწყო დაღუპულთა და გადარჩენილთა გვარების გამოჩენა.ეს ისე მოხდა თითქოს ქალქს გული ამოაცალესო,მანჩესტერის ნაწილი წავიდა პატარა ბასბისთან ერთად".


წარმოუდგენელია დაჯერება

სხვა გულშემატკივრები ტრაგედიის ღამეს შეიკრიბნენ "ოლდ ტრაფორდის" კედლებთან,იმ იმედით რომ რაიმე ახალს შეიტყობდნენ.რამოდენიმე Manchester Evening News–ის ოფისთანაც კი მორიგეობდა.8– ფეხბურთელი,8–ჟურნალისტი და 7 გუნდის თანამშრომელი დაიღუპა,სულ ბორტზე 44 კაცი იმყოფებოდა.

დევიდ ჰოლლი,ავტორი წიგნის "Manchester's Fines",იმ დროს იყო მეთერთმეტე კლასელი ბიჭუნა.მას მამამისმა შეატყობინა კატასტროფის შესახებ.
"მამაჩემა გააღო სამზარეულოს კარი და ცრემლნაერვმა თქვა " იუნაიტედი განადგურებულია".მე თავიდან ვერ გავიგე ეს რას ნიშნავდა,მაგრამ შემდეგ ყველაფერი ნათელი გახდა.ეს გრძონბა თან ახლდა ყველას დიდი ხნის მანძილზე კატასტროფის შემდეგ".

ბიჭები მის სკოლაში მეორე დღეს მკლავზე იკეთებდნენ შავ ნაჭრებს,ფეხბურთის ვარფიშების დროს,დაღუპულთა პატივსაცემად.

ჰოლლი ყვება როგორ მოიცვა ქალაქი სევდამ და მწუხარებამ,როდესაც 5 ფეხბურთელის,3 თანამშრომელის და 8 ჟურნალისთის ცხედრები ჩამოასვენეს მანჩესტერის აეროპორტში 2 შაბათს.
ის იყო ერთერთი იმ 2000 კაციან კედელში,რომელიც ხალხმა გააკეთა იმ გზის გასწვრივ რომელზეც გადაასვეენს ცხედრები "ოლდ ტრაფორდის" დარბაზში.მანჩესტერი გახდა პირქუში ქალაქი – კვირის განმავლობაში დაკრძალვები მიმდინარეობდა ქალაქში და სოფლებში მის გარშემო,იქ საიდანაც იყვნენ წარმომავლობით დაღუპულები.

"წითელი,ლურჯი და ნეიტრალური – მანჩესტერი გაერთიანდა,ეს იყო მანჩესტერის ტრაეგდია ეს იყო ფეხბურთის ტრაგედია" – ამბობს ჰოლი.

სიტის ფანები განიცდიდნენ ამას არანაკლებ იუნაიტედის ფანებზე – მათ დაკარგეს ერთ ერთი დიდი მეკარე,რომელიც შემდეგ ჟურალისტი გახდა Frank Swift –ში.

ემოციის ტალღა

რაღაც ფარული კავშირი ფეხბურთელებსა და ფანებს შორის აძლიერებდა დანაკარგის ღირებულებას.

"ბევრი მათგანი ცხოვრობდა არც ისე შორს "ოლდ ტრაფორდიდან" და ისეთი ფეხბურთელები როგორებიც იყვნენ დანკან ედვარდსი და ჯონი ბერრი,რომელთაც შეეძლოთ სრულიად თავისუფლად გაესეირნათ სტადიონის გარშემო მატჩის დღეს,გასაუბრებოდნენ გულშემატკივრებს". ყვება ჰოლი, "ისინი იყვნენ თავისუფალი მოქალაქეებივით,შედიოდნენ შაბათ საღამო კაფეებში და პაბეში ხალხთან სასაუბროდ".

დაღუპულების პატივისცემასთან ერთად ძალიან დიდი ყურადღება ეპყრობოდა მათკენ ვინც სიკვდილს ებრძოდა,ყველა ელოდა რადიო – პროგრამებს რაიმე შეეტყოდთ მწვრთნელ მეტ ბასბიზე,დანკან ედვარდსზე და ჯონი ბერიზე.

13 დღის შემდეგ კატასტროფის შემდეგ,"იუნაიტედის" სარეზერვო გუნდი გამოვიდა "შეფილდ ვენსდეის" წინააღმდეგ, ინგლისი თასის მე–5–ე რაუნდში.მატჩისთვის დამზადებულ პლაკატზე ეწერა "United will go on" და ფეხბურთელდა სიაში იყო 11 ცარიელი ხაზი.

ნორმან უილიამსი,მაშინ 27–წლის ფოსტალიონი Openshaw–დან,თავის დროზე გუნდს გაყვა "ჰაიბერიზე" არსენალის წინააღმდეგ მატჩში რომელიც 5–4 დამთავრდა.ნორმანმა იცოდა რომ რადაც არ უნდა დაჯდომოდა უნდა ეშოვა ამ მატჩის ბილეთები მიუხედავად მოტეხილი ფეხისა.

ის ყვება: " მე მართლა გამიმართლა ბილეთების შოვნაში იმ მატჩზე,იმდროინდელ ოთხშაბათისთვის.მე მივდიოდი მატჩზე – ატმოსფერო იყო რაღაცა გასაოცარი ეს არ გავდა აქამდე არსებული მატჩების ატმოსფეროებს."ვენსდეის" არ ქოდნა არანაირი შანსი,გულშემატკივრებისგან წამოსული ემოციების ტალღას "იუნაიტედი" ფინალისკენ მიჰყავდა".