საიტის მენიუ
ტურის მოთამაშე
გამოკითხვა
| თქვენი აზრით, გახდება თუ არა დევიდ დე ხეა დიდი მეკარე? |
პრემიერ ლიგა
| გუნდი | თ | ბ/შ | ქ | |
|---|---|---|---|---|
| 1. | მანჩესტერ სიტი | 24 | +44 | 57 |
| 2. | მანჩესტერი | 24 | +35 | 55 |
| 3. | ტოტენჰემი | 24 | +19 | 50 |
| 4. | ჩელსი | 24 | +15 | 43 |
| 5. | ნიუკასლი | 24 | +5 | 42 |
ჩემპიონთა ლიგა
| გუნდი | თ | ბ/შ | ქ | |
|---|---|---|---|---|
| 1. | ბენფიკა | 6 | +4 | 12 |
| 2. | ბაზელი | 6 | +1 | 11 |
| 3. | მანჩესტერი | 6 | +3 | 9 |
| 4. | ოთელული | 6 | -8 | 0 |
ბომბარდირები
| ფეხბურთელი | პრ-ლ | ჩე-ლ |
|---|---|---|
| რუნი | 15 | 2 |
| ჩიჩარიტო | 8 | 0 |
| უელბეკი | 6 | 2 |
| ბერბატოვი | 7 | 1 |
| ნანი | 6 | 0 |
| იანგი | 2 | 1 |
| ანდერსონი | 2 | 0 |
| ვალენსია | 2 | 1 |
| პარკი | 2 | 0 |
| გიგზი | 1 | 1 |
| ჯონსი | 1 | 1 |
ვიდეო მიმოხილვა
რეკლამა
მთვლელები
როი კინი - ავტობიოგრაფია. ნაწილი 1
ტერეზამ ტელეფონზე მითხრა, რომ მე გავხდი "შერცხვენილი ფეხბურთის ვარსკვლავი, მსოფლიო ჩემპიონატზე". მე ვიყავი განდევნილი მსოფლიო პირველობიდან სახლში. მე ვიდექი კორეის ერთ-ერთი ქალაქის, "საიპანის" აეროპორტში. ჯურნალისტები და ფოტოგრაფები ჩემს ირგვლივ დატრიალებდნენ. მე ვდუმდი, ხმას არ ვიღებდი. არ არის არანაირი სირცხვილი იმაში, როცა ამბობ სიმართლეს. ეს ძალიან რთული იყო - ალბათ ამიტომაც იყო, რომ არავინ ხმას არ იღებდა.
ვიცოდი, რომ უკვე ლონდონში მე მელოდებოდნენ ჯურნალისტები. ერთი მხრივ, ვიყავი წყნარად მაგრამ, მეორე მხრივ აღშფოთებული. მე ვემზადებოდი მსოფლიო ჩემპიონატისთვის. ყველა თამაშზე მე თავდაუზოგავად ვიბრძოდი და ყველაფერს ვაკეთებდი, რომ მეთამაშა ფინალში. უკვე როდესაც 31 წლის ვარ, ვიცოდი რომ ეს იყო ჩემი ბოლო შანსი მსოფლიო პირველობისთვის. მე ვიცოდი, რომ ირლანდიის ნაკრების ორგანიზაციის დონე იდეალის ძალიან შორს იყო, ეს ყველამ იცოდა. მაგრამ, რაც მოხდა ბოლო კვირას ძნელი დასაჯერებელი იყო.
მე ვიყავი განრისხებული არაპროფესიონალიზმით, გამეფებული ირლანდიის ნაკრებში, ამბიციის გარეშე, ნომერების წართმევით და დამოკიდებულებით ტურნირთან. რომელშიც მოხვედრა ყველა ფეხბურთელისთვის დიდი მიზანი უნდა იყოს. ჩვენ- ირლანდიელები ვაკეთებთ ყველაფერს ჩვენი სურვილით. სწორედ ამაშია ჩვენი გონორი. როდესაც მოვიდოდა სერიოზული მატჩების ჯერი, ჩვენ გვერდზე ვდგებოდით. ვბრუნდებოდით სახლში, რათა წავსულიყავით წვეულებებზე, გამარჯვების შემდეგ, რასაც ჩვენ ხშირად ვაღწევდით. ხოლო შემდეგ ვუყურებდით ჩემპიონატის დამთავრებას ტელევიზორში. შესანიშნავია, ამისთვის ვხარჯავდით ჩვენ ძალებს ჯგუფურ ეტაპზე, სადაც ჟგუფიდან გამოვაგდეთ ჰოლანდიის ნაკრები, ვითამაშეთ თამაშები მარცხის გარეშეი- არა ეს ჩემთვის არ არის. მე ვიყავი "მანჩესტერ იუნაიტედის" ფეხბურთელი და ჩვენ აღვნიშნავდით , მხოლოდ გამარჯვებებს.
მე ძალიან ვწუხდი ჩემი ოჯახის გამო. დავხარჯე 30000 ევრო, გავუკეთე საჩუქარი ჩემს ნათესავებს და ავუსრულე მათ თავისი ოცნება - მგზავრობა მსოფლიო ჩემპიონატზე. მაგრამ უკვე ისინი იქ არ მიდიან, მე გავუცრუე მათ იმედები. ისევე როგორც ჩემ დედ-მამას. მე დავურეკე მათ. ისინი სახლში იყვნენ, არ შორდებოდნენ ტელევიზორის ეკრანს, სადაც ისინი უყურებდნენ Sky Television_ს, კითხულობდნენ გაზეთებს, უსმენდნენ რადიოს მის შერცხვენილ შვილზე.
როგორც იქნა მე თვითმფრინავში ვარ, დიდი მადლობა "მანჩესტერ იუნაიტედს". მე დავურეკე ენ უილის კლუბში, სწორედ მან შეუკვეთა ბილეთები. თავი, რომ დამეცილებინა ჯურნალისტებისაგან მან მიყიდა ბილეთი "გუამიდან" და არა "ტოკიოდან". გუამი, გონკონგი, ლონდონი, მანჩესტერი.
როდესაც ჩვენ ჩავედით გონკონგში, მე იქ უკვე მელოდებოდა ვიღაცა ავიოკომპანიიდან British Airways. ენ უილიმ გაიგო რეისის შეფერხების გამო და შეუკვეთა ბილეთი ლონდონისკენ. პირველი კლასი, მე არასოდეს დავივიწყებ British Airways, ეს არაჩვეულებრივი იყო. როდესაც მე გავიარე მაქანზე, იქ უკვე მელოდებოდა British Airways მომსახურეობის მანქანა, რომელსაც მე უნდა წავეყვანე აეროპორტის სხვა ტერმინალში და უნდა გავფრენილიყავი მანჩესტერში. შემდეგ მე შეუმჩნევლად შემიყვანეს დარბაზში, სადაც შევხვდი ჩემს აგენტს მაიკლ კენედის. მან მითხრა, რომ ის გაფრინდებოდა ჩემთან ერთად მანჩესტერში. მე ვუთხარი , რომ არ იყო აუცილებელი. მან კი მითხრა, რომ ინტერნეტში ჩემს შესახებ ბევრი სიბინძურე იწერებოდა.
მაიკლმა მითხრა, რომ პრესა ძალიან დაინტერესებული იყო ჩემი პირადული ცხოვრებით. მე აუცილებლად უნდა გამეკეთებინა ამის შესახებ განცხადება და ვუთხარი მას, რომ დაუყონებლივ უნდა წავსულიყავი სახლში.
როდესაც ჩავედი მანჩესტერში, იქ უკვე მელოდა "იუნაიტედის" მანქანა. 5 წუთში მე უკვე სახლთან ვიმყოფებოდი. სახლის ირგვლივ კი ჯურნალისტები და ტელეგადაცემების მანქანები ტრიალებდნენ.
I
მე დავიბადე 1971 წლის 10 აგვისტოს და გავხდი მეოთხე შვილი ოჯახში ხუთიდან. დავიბადე ქალაქ კორკში. მამაჩემი ცოტა ხნით მუშაობდა ქარხანაში, რომელიც შემდეგ გაბანკროტდა და მამაჩემი უმუშევარი დარჩა. როცა გავიზარდე მივხვდი, რომ ჩენს ოჯახს ფული არასდროს ყოფნიდა, მაგალითად: ჩვენ არასდროს გვყოლია მანქანა. მაგრამ სიმართლე გითხრათ მე არასდროს მიგვრძნია რამის უკმარისობა, რადგან მათ ძალიან ვუყვარდი და ზრუნავდნენ ჩემზე.
მე დავდიოდი წმინდა იოანეს სკოლაში. კლასში მე ნაღდად არ ვბრწყინავდი. მე ვიყავი ძალიან წყნარად და მიხაროდა, რომ ვერავინ მამჩნევდა. ჩემთვის და ჩემი მეგობრებისთვის ცხოვრებაში, პირველი ადგილი სპორტს ეკავა და არა განათლებას.
ჩვენს ოჯახში ძალიან უყვარდათ ბრიტანული ფეხბურთი. სხვები კი უფრო მეტად ირლანდიულ ხოკეის ამჯობინებდნენ. მამაჩემი იყო ფეხბურთელი, რომელიც თამაშობდა "კროფტოში" და "ნორდ ენდეში". დედაჩემის მამა და ბიძები იყვნენ ოქროს მედლის მფლობელები, რომლებიც ირლანდიის ფედერაციამ დააჯილდოვა. როგორც კორკის უამრავი მცხოვრებლები, ასევე მეც ვამაყობ ჩემი წარმომავლობითა და წინაპრებით.
სანამ ფეხბურთს ავირჩევდი, მე გამოვცადე ჩემი თავი ირლანდიულ ხოკეიში და ბოქსში. უფროსთა გუნდი ხოკეიში, ყოველთვის აღწევდნენ დიდ წარმატებებს და ისეთი მოთამაშეები როგორიც: ჯეკ ლინჩი და კრისტ რინგია, ითვლებოდნენ გმირებად. ჩემი კარიერა ხოკეიში დამთავრდა საშინლად. მე მივიღე ძალიან სახიფათო ტრამვა, რომელსაც ნახევარი წელი ვიშუშებდი.
შემდეგ, მე გამოვცადე ჩემი თავი ბოქსში. ჩავატარე მხოლოდ ოთხი ბრძოლა ირლანდიის ლიგაზე და ოთხივეჯერ გავიმარჯვე. იმ დროისთვის მე ვიყავი ყველაზე მომზადებული და ნავარჯიშები ბოქსიორი. მაგრამ მქონდა მხოლოდ ერთი პრობლემა, მე რეგულარულად ვთამაშობდი "პოკმაუნტში". შემდეგ მოვიდა დრო, როდესაც უნდა ამერჩია ამ ორი სპორტიდან ერთ-ერთი მათგანი. ან ბოქსი ან ფეხბურთი! - მე ფეხბურთი ავირჩიე
უნდა ავღნიშნო, რომ ბოქსმა ჩემს ფიზიკურ მომზადებაში დიდი როლი ითამაშა. ხტომებმა და ბოქსის ილეთებმა მე გამხადეს უფრო მოძრავი. ამასთან ერთად მე ყოველთვის დარწმუნებული ვიყავი ჩემს ძალებში და ყოველთვის ვიცავდი თავს, მიუხედავად ჩემი სიმაღლისა.
მაშინ როდესაც მე უნდა გამეკეთებინა არჩევანი ფეხბურთსა და ბოქსს შორის, მე ეჭვი არ შემპარებია ჩემს გადაწყვეტილებაში. არ იყო ეჭვი იმაშიც, რომ მე ვითამაშებდი "პოკმაუნტში" და არა "მეფილდში". იმიტომ, რომ სწორედ "პოკმაუნტში" თამაშობდნენ ჩემი ძმები, დენისი და ჯონსონი. როდესაც კლუბში მოვედი ვიყავი 9 წლის და მაშინაც გამარჯვებები მწყუროდა. ჩვენს გუნდში იყო შეკრებილი კარგი ფეხბურთელები, რომლებიც სხვადასხვა ნიჭით გამოირჩეოდნენ.
მე ძალიან მიხარია მაისურის და ნამდვილი ფეხბურთის ბუცის ჩაცმა. მიყვარდა მოედანზე თამაში და ასევე ის მსაჯები, რომლებიც კამათის უფლებას მაძლევდნენ. როდესაც გავხდი 10 წლის, მე ვთამაშობდი 11 წლამდე გუნდში. მე მათ ჩამოვრჩებოდი სიმაღლეში და წონაში. მე მიყვარდა ბურთისთვის ბოლომდე ბრძოლა, კარგად სირბილი, სწორი გადაცემების გაკეთება და ბურთის სუფთად ართმევა.
ყველა ჩემი გუნდელები გულშემატკივრობდნენ ინგლისურ გუნდებს. ჩემი საყვარელი გუნდი კი "ტოტენჰემ ჰოტსპური" იყო. რატომი იმიტომ, რომ ბიჭების უმეტესობა გულშემატკივრობდა "მანჩესტერ იუნაიტედს", "ლივერპულს" ან "არსენალს". გლენ ჰოდლი იყო ჩემი საყვარელი ფეხბურთელი. ჩემი ბავშვობის ერთ-ერთ ბედნიერ დღეს მე ვუყურებდი შეხვედრას "ტოტენჰემსა" და "მანჩესტერ სიტს" შორის ტელევიზორში, სადაც მან გაიტანა არაჩვეულებრივი გოლი, რომელიც მუდამ მემახსოვრება.
მიუხედავად იმისა, რომ მე ძალიან მიყვარდა რიკი ვილას და გლენ ჰოდლის თამაშის სტილი, ჩემი თამაშის მანერა სრულიად განსხვავდებოდა მათსას. მე ვიბრძოდი გოლისთვის, ყველა ბურთისთვის, რომელსაც ჩვენ ვკარგავდით. მე ყოველთვის აქტიური ვიყავი მოედანზე, ვუსმენდი ჩემი ტრეინერების რჩევებს, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც ეს თამაშს ეხებოდა.
როდესაც მე დავამთავრე პირველი სეზონი "პოკმაუნტში", მე დამასახელეს წლის საუკეთესო მოთამაშედ. მე ვიყავი დაუჯერებლად აღფრთოვანებული და ბედნიერი, რადგან მე შევძელი ჩემი ოჯახის ტრადიციის გაგრძელება კლუბში, სადაც ჩემი ძმები და ბიძები თამაშობდნენ.
მეორე სეზონში კი ჩვენ გავხდით ჩემპიონები, ჩვენს ტოლებში და ავიღეთ თასი. როდესაც 12 წლის ვიყავი დავიწყე სიარული "მეიფილდის სკოლაში". ჩემი ძმის, ჯონსონის გამო ჩვენი გვარი "კინი" უკვე ცნობილი იყო. მე მქონდა იმის დიდი იმედი, რომ გავხდებოდი პროფესიონალი ფეხბურთელი. ახალგაზრდების უმრავლესობა ოცნებობს კარიერაზე ინგლისში. მაგრამ ამის მისაღწევად კორკში კარგი თამაში არ იყო საკმარისი. პირველი ნაბიჯი რათა მოვხვედრილიყავი ინგლისში, აუცილებელი იყო მეთამაშა "ირლანდიის" ნაკრებში 15 წლამდე."პოკმაუნტში" ჩემი კარგი თამაში შეუმჩნეველი არ ყოფილა. მე გამოძახილი ნაკრების შერჩევაზე, 14 წლამდე. სამწუხაროდ, მე ვერ მივაღწიე დასახულ მიზანს. მითხრეს, რომ ძალიან დაბალი ვიყავი. ზოგს არ მოეწონა ჩემი ხარაკტერი და მონაცემები. ირონია არის სწორედ იმაში, რომ მე მქონდა ხარაკტერი და ტემპერამენტი იმიტომ, რომ ვიყავი დაბალი. ჩემი დაბალი სიმაღლის გამო მე ვცდილობდი ყოველ მატჩში ამერთვა ბურთი მოწინააღმდეგისათვის, წესების დარღვევის გარეშე. რომელიც ხშირ შემთხვევაში გამომდიოდა. როდესაც საჭირო იყო ბრძოლა მე არ ვნებდებოდი.
მე ჩავიჭერი ტესტირებაზე. ვგრძნობდი, რომ მშობლებს იმედები გავუცრუე. ძალიან ვწუხდი ამის გამო. დრო, რომელიც მე უნდა დამეხარჯა სწავლისთვის და წიგნის კითხვისთვის, მე ამ დროს ფეხბურთის თამაშში და ვარჯიშში ვხარჯავდი.
15 წლამდე ნაკრებში მოხვედრა ყველასთვის მნიშვნელოვანი და აუცულებელი იყო. როცა შენ თამაშობ ნაკრებში, შენ ამ დროს გაკვირდება უამრავი კლუბები. ეს იყო გადამწყვეტი სეზონი. ირლანდიის ნაკრებში მოხვედრა ჩემთვის გაცილებით უფრო მნიშვნელოვანი იყო განათლებაზე. ერთ დღეს, როდესაც ვბრუნდებოდი სკოლიდან სახლში შემეგება გახარებული მამაჩემი, რომელსაც ხელში გაზეთი ეჭირა. მან მითხრა:"შენ მოხვდი შვილო, შენ მიდიხარ შემოწმებაზე დუბლინში".
შემოწმების დროს მე კარგი თამაში ვაჩვენე. როდესაც მე შემცვალეს 50_ე წუთზ, მატჩის დამთავრებამდე, ვიფიქრო რომ მათ ნახეს ის რისი ნახვაც უნდოდათ. როდესაც დავბრუნდი კორკში, მოუთმენლად ველოდი პასუხებს. მაგრამ, როცა ისინი გამოაქვეყნეს მე დიდხანს ვეძებე ჩემი თავი სიაში, მაგრამ ვერ ვიპოვე. ეს იყო ყველაზე დიდი იმედ გაცრუება ჩემს ცხოვრებაში. ჩემი ოცნება დასრულდა.
დედაჩემი იყო ძალიან შეშფოთებული იმის გამო, რაც ჩემს ცხოვრებაში ხდებოდა. მე ძალიან მიყვარდა ჩემი ძაღლები. ხშირად ვასეირნებდი მათ. ადამიანებისგან განსხვავებით ძაღლები არ ამბობდნენ ათასგვარ სისულელეს და არც გიღალატებდნენ.
მე არ მაძლევდნენ არანაირ დახმარებას უმუშევრობის გამო იმიტომ, რომ ჯერ 18 წლის არ ვიყავი. მთავარი პრობლემა ამ დროს ფული იყო. ჩემს მშობლებსაც არ ქონდათ საკმარისი საშვალება, რომ დამხმარებოდნენ. მე ვიყავი თანახმა ნებისმიერ ფიზიკურ სამუშაოზე. თავიდან დავიწყე მუშაობა ბარში, სადაც ბოჭკებს ვეზიდებოდი საწყობიდან. საათში მიხდიდნენ -3,5 ფუნტს. მე იქ სამი კვირა ვიმუშავე.
ამის შემდეგ, მეგობრებმა მირჩიეს, რომ გამეგზავნა წერელები ინგლისურ კლუბებში. თხოვნით, რომ მათ მე გავესინჯე. ასეც გავაკეთე და პასუხები შემდეგი იყო:
"სამწუხაროდ ამ დროისთვის არ არის ვაკანსიები. მაგრამ მინდა ძალიან დიდი მადლობა გადაგიხადოთ, რომ დაინტერესდით ჩვენი გუნდით. გისურვებთ წარმატებებს მომავალში." (დერბი ქაუნთი)
"ჩვენ გიხდით ძალიან დიდ მადლობას შენი წერილისათვის, მაგრამ ძალიან ვწუხვართ რადგან ამ დროისთვის ყველა ადგილი შევსებულია და ჩვენ არ ვაწარმოებთ არანაირ გასინჯვებს უახლოეს მომავალში." (შეფილდ უენსდეი)
"ჩვენ ძალიან ვწუხვართ, მაგრამ უნდა შეგატყობინოთ, რომ ჩვენ ვერ მივიღებთ შემოწმებაზე 15 წელზე უფროს ბიჭებს. ძალიან ვწუხვართ, მაგრამ როგორც სხვა კლუბებს ასევე ჩვენც გვყავს უამრავი სკაუტები, რომლებიც აკვირდებიან სხვადასხვა წლოვანების ფეხბურთელებს და თუ შენ გაქვს ტალანტი, შენ აუცილებლად შეგამჩნევენ." (ჩელსი)
"დარწმუნებული ვარ გაგვიგებ.ჩვენ ყოველ კვირას მოგვდის ასეთი სახის წერილები. რომლებიც უკვე ძალიან დიდი რაოდენობით დაგროვდა. სამწუხაროდ ჩვენ არ შეგვიძლია ყველას თანხმობა მივცეთ, ასე რომ ჩვენ უარს გეუბნებით." (ნოტინგემ ფორესტ)
როდესაც ვიხსენებ ამ დღეებს, ვხვდები რომ მთავარი პრობლემა არ იყო ჩემი სიმაღლე, არამედ ის რომ სკაუტებს არ ქონდათ ჩემი თამაში ნანახი. მე ვიყავი უნივერსალური და ვთვლიდი ჩემს თავს გუნდურ მოთამაშედ. მე ვაკონტროლებდი ბურთს ცენტრში და ვაკეთებდი ბევრ საგოლე გადაცემებს.........
ინფორმაცია
ჯგუფ Guest-ის წევრებს არ აქვთ კომენტარის დატოვების უფლება.
